Naukowcy z McMaster University w Hamilton odkryli bakterię, która posiada niezwykłą właściwość: potrafi wytwarzać złote drobinki, aby pozbyć się trujących jonów. Wytrącane przez bakterie Delftia acidovorans cząsteczki złota to zaczątki większych bryłek, samorodków, które można znaleźć np. w złotonośnych strumieniach!
fot. sphotos-b.xx.fbcdn.net
Bakterie Delftia acidovorans żyją w postaci kolonii, które tworzą się na powierzchni złotonośnych żył. Badacze z McMaster University postanowili poszukać wyjaśnienia nieznanego mechanizmu, który pozwala bakterii przetrwać w toksycznym środowisku. Okazało się, że bakteria produkuje molekuły, które chronią jej błonę komórkową i jednocześnie wiążą jony złota znajdujące się w wodzie w cząsteczki złota. W efekcie powstają nieszkodliwe złote nanocząsteczki o średnicy od 25 do 50 nanometrów.
"Zadziałał tutaj mechanizm biomineralizacji złota, wyjątkowo mało dotychczas analizowany", podkreślił Nathan Magarvey, badacz pracujący w instytucie chorób zakaźnych im. Michaela G. DeGroote'a. Badacz dodaje, że odkrycie może znaleźć istotne zastosowanie w procesie wydobyciu złota. "Można wykorzystać zarówno bakterie, jak i wytwarzane przez nie cząsteczki. Dałoby się zarówno wytrącać złoto z zawierającej je wody, jak i budować czujniki wykrywające obecność tego pierwiastka w strumieniach oraz w rzekach", dodaje.
Obok odkrytych Delftia acidovorans należy jeszcze wspomnieć o bakterii Cupriavidus metallidurans (odkryte zostały przez Franka Reitha z Uniwersytetu Adelaide w Australii). Oba gatunki mają zdolność wytwarzania nanocząsteczek złota z zawierających je roztworów, przy czym druga z wymienionych bakterii gromadzi złoto wewnątrz komórek, co utrudnia lub uniemożliwia jego pozyskiwanie.
Czy Waszym zdaniem bakteria ma szansę znaleźć realne zastosowanie? Czy każdy będzie mógł teraz "wyhodować" sobie złoto w domu?
Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego większość współczesnych produktów psuje się tuż po upłynięciu terminu gwarancji? Czy dopuszczacie taką myśl, że być może żyjemy "w świecie zaprojektowanej awaryjności"? Istnieje wiele dowodów na to, że celowym jest projektowanie produktów w taki sposób, aby po krótkim czasie użytkowania nadawały się do wymiany na nowszy model...
fot. s3.amazonaws.com
Telefony, komórki, pralki, lodówki, telewizory... To sprzęty, bez których nie da się dziś normalnie funkcjonować. Kilkanaście lat temu gdy kupowało się samochód można było mieć pewność, że posłuży przynajmniej dekadę. Podobnie było z innymi urządzeniami. Dziś zwykle "zużywają się" zaraz po upływie terminu gwarancji i wymuszają na nas zakup kolejnych, częstokroć droższych produktów.
Punktem wyjścia dla pisanego artykułu jest ponad 50-minutowy materiał wideo opisujący zmowę producentów żarówek, która miała miejsce jeszcze na początku XX wieku. Producenci żarówek odkryli wówczas, że wytwarzanie super trwałych produktów, zwyczajnie się nie opłaca. W wyniku zmowy ograniczono trwałość żarówki z 3000 godzin żywotności do zaledwie 1000 godzin. Zachęcam do obejrzenia filmu i dalszej refleksji nad tekstem:
Autorzy filmu wyodrębnili trzy fundamentalne elementy, które napędzają wzrost współczesnych gospodarek produkcyjnych, należy je w tym miejscu przytoczyć. Wskazali kolejno na "reklamę, zaprojektowaną awaryjność oraz ogólnie dostępne kredyty". Dzięki takim uwarunkowaniom czujemy ciągłą potrzebę kupowania nowych, coraz lepszych produktów i możemy konsumować coraz więcej i więcej...
Anglicy dla określenia problemu użyli terminu 'planned obsolescence', czyli 'planowane postarzanie produktów'. Choć opinia publiczna dopiero teraz poznaje tajniki tego mechanizmu, to sama idea planowanego postarzania powstała już w latach 20-tych minionego wieku. Powstanie społeczeństwa konsumenckiego wraz z hurtową produkcją wykreowały jedno podstawowe założenie: człowiek ma być przede wszystkim konsumentem, który będzie wciąż kupować i wydawać pieniądze...
Niektórzy eksperci podkreślają, że o wiele bardziej skomplikowane od wynalezienia żarówki było jej "zaplanowane zepsucie" w taki sposób, aby wypalała się po niewielkim zakresie godzin (podobnie modyfikowano nylon - oryginalny był nie do porwania, więc znów nie wart wdrożenia na rynek!).
Idea planowanego postarzania produktów nie jest obca żadnej większej współczesnej korporacji. Przykładem może być znana wszystkim firma Apple. Bateria, która pierwotnie była umieszczona w odtwarzaczu iPod Nano 1G była obliczona na bardzo krótką żywotność. Producent jednak tak bardzo przedobrzył, że część baterii przegrzewała się, a w kilku przypadkach doszło nawet do pożarów (!). W konsekwencji całego zdarzenia japoński rząd wytoczył amerykańskiemu gigantowi sądowy proces, która zakończył się po dwóch latach. Apple przegrał i musiał naprawić swoje urządzenia.
Jedna z koncepcji odnosząca się do zaplanowanej awaryjności nosi nazwę 'teorii wybitej szyby'. Mówi ona m.in. o tym, że jeśli nie tak to w inny sposób wtłoczymy swoje pieniądze do gospodarki, nawet jeśli nie wydamy ich na wymianę przysłowiowej "zepsutej żarówki". Zachęcam do zapoznania się z przygotowanym materiałem wideo:
Całe zjawisko ma rzecz jasna swoich zwolenników jak i przeciwników. Zwolennicy strategi planowanego postarzania podkreślają pozytywną rolę tego procesu dla rozwoju gospodarki. Cytowany przez „The Economist” guru marketingu, Philip Kotler uważa, że "(...) proces ten jest dla konsumentów korzystny. Prowadzi on do poprawy jakości świadczonych usług i wzrostu konkurencyjności". Dzięki temu procesowi społeczeństwo ma "w miarę równomiernie wzrastać technologicznie".
Przysłowiowy "spisek żarówkowy" ma też swoją negatywną stronę. Produkcja zużywa zasoby ziemi, które kiedyś się wyczerpią, a także niszczone jest środowisko naturalne.
Współcześnie tworzenie solidnych, niezawodnych produktów jest po prostu dla producentów nieopłacalne. To smutna, ale prawdziwa teza. Mało który koncern utrzymałby się dziś na rynku, gdyby jego produkty były wydajne kilkanaście lub kilkadziesiąt lat (jak np. pralka automatyczna radzieckiej produkcji, znana jako Wiatka).
"Świat jest na tyle duży, żeby zaspokoić potrzeby wszystkich. Ale zawsze będzie za mały, by zaspokoić chciwą jednostkę". Czy zgadzacie się z tym stwierdzeniem? Zapraszam jak zawsze do dyskusji i podawania własnych przykładów planowanego postarzania urządzeń, które na co dzień nas otaczają.
Za pomoc w tworzeniu artykułu dziękuję wiernemu Czytelnikowi bloga - 'xxx'.
W dniu dzisiejszym odbyło się kolejne (drugie) losowanie unikatowych nagród spośród wszystkich osób, które zakupiły książkę "Kod Władzy" poprzez system mikropłatności na blogu.
Listę nagrodzonych osób zamieszczamy poniżej.
Voucher dla 2 osób uprawniający do darmowego noclegu na Zamku Korzkiew:
Tomasz Grzegorzek
Książka "Kod Władzy: Tajemnica czternastej bramy" ze specjalną dedykacją Autora:
Sandra Otręba
Magdalena Duk
Łukasz Kozieł
Monika Krajewska
Piotr Patelski
Wszystkim zwycięzcom serdecznie gratulujemy! Skontaktujemy się z Wami niezwłocznie i przekażemy szczegóły co do odbioru nagrody.
Kolejne losowanie odbędzie się już 15 marca! Zachęcamy do lektury powieści "Kod Władzy" i brania udziału w konkursie. Przypominamy także o nagrodzie specjalnej - podwójnej wycieczce do Wenecji (losowanie odbędzie się także w marcu).
Dziś o godz. 20.25 naszego czasu planetoida 2012 DA14, o średnicy 45 metrów, znajdzie się około 34 100 km od Ziemi. Będzie to najbliższy przelot planetoidy od lat 90. XX wieku. To odległość mniejsza niż ta, na której znajduje się Księżyc! Planetoida będzie widoczna gołym okiem także dla obserwatorów w Polsce.
fot. dailymail.co.uk
"Oczywiście nic nam nie grozi. Jednak jeżeli doszłoby do kolizji z taką planetoidą, zniszczenia byłyby znaczne. Słynny krater w Arizonie (Krater Berringera) o średnicy 1200 metrów i głębokości 170 metrów powstał w wyniku uderzenia obiektu, którego średnica była większa jedynie o 5 metrów" - podkreślają eksperci NASA.
Asteroida 2012 DA14 została odkryta w 2012 roku w hiszpańskim obserwatorium Observatorio Astronómico de La Sagra. Jej wielkość szacuje się na około 50 metrów. Ponieważ planetoida ma ten sam czas obiegu wokół Słońca co Ziemia, to w latach 2020-2057 będzie ona przelatywała w pobliżu Ziemi aż 119 razy (!). Każdorazowe zderzenie z Ziemią według wyliczeń ma być znikome, jednak nie zerowe.
Dziś rano spadł deszcz meteorów, któremu towarzyszyły głośne eksplozje, nad obwodem czelabińskim na Uralu. Świadkowie mówią, że włączały się alarmy samochodowe i pękały szyby w oknach, odnotowano także przerwy w działaniu telefonów komórkowych.. Eksperci podkreślają, iż to najpewniej odłamki planetoidy, która dziś "otrze się" o Ziemię.
Ścieżkę planetoidy będzie można śledzić na żywo w Internecie na stronie http://live.gloria-project.eu/2012DA14/index.html. Widok udostępni sieć 17 zrobotyzowanych teleskopów Gloria. Teleskopy będą umieszczały zdjęcia na stronie w czasie rzeczywistym. Gorąco zachęcam do śledzenia wydarzenia.
Czy Waszym zdaniem dzisiejszy przelot planetoidy słusznie wiązany jest z deszczem meteorytów nad Rosją?
Naukowcy od jakiegoś czasu badają, czy treningi mające na celu podnoszenie naszych kwalifikacji, mogą być stosowane również do łączonych zespołów robotów i ludzi. Stosowana technika znana jest jako tzw. "cross-szkolenia". Z jakimi problemami badacze muszą się mierzyć?
fot. cdn.wiredimpact.com
Naukowcy podjęli wysiłki, aby ustalić, czy roboty i ludzie mogą pracować obok siebie bezpiecznie "side-by-side". Julie Shah, profesor aeronautyki i astronautyki na MIT oraz szef Grupy Interaktywnej Robotyki i Sztucznej Inteligencji powiedziała, że istnieje wyraźna różnica w sposobie działania robotów, gdy te zaprogramowane są do wykonywania konkretnych zadań oraz gdy są nakierunkowane wyłącznie na współpracę z ludźmi.
Eksperci z MIT opracowali nowy program, który pozwala robotom odróżniać doświadczenia, dodatkowo modyfikując istniejące algorytmy i brać pod uwagę informacje o "pozytywnych i negatywnych nagrodach". Dzięki temu roboty były w stanie wykorzystać swoją wiedzę i nauczyć się, aby wykonywać zadania tak jak chcą tego ludzie.
Julie Shah i jej koledzy pozwalają ludziom tworzyć lepsze wyobrażenie o tym, jak ich rola może wpływać na roboty. "Kiedy człowiek uczy robota poprzez system nagród to mówi 'dobry robot' lub 'zły robot', a jest to bardzo precyzyjny i zrozumiały dla robota przekaz informacji", dodaje Julie Shah.
Ciekawe rezultaty przyniosła próba "zamiany ról", tzn. wdrożenia sytuacji gdy to robot wydaje polecenia, a człowiek tylko je wykonuje. Interesującym jest fakt, że taka konfiguracja prowadziła do lepszej wydajności zespołu. Niektórzy badacze krytykowali tego rodzaju próby, argumentując, iż "maszyny nie powinny przyzwyczajać się do tego charakteru swojej działalności".
Czy Waszym zdaniem roboty są w stanie pracować na równi z ludźmi? I czy obawy o "władczy" charakter maszyn są uzasadnione?
Przypominam, że w dniu jutrzejszym odbędzie się kolejne (drugie) losowanie wyjątkowych nagród spośród wszystkich osób, które zakupiły książkę "Kod Władzy" w dowolnym formacie poprzez system mikropłatności na blogu.
Do wygrania dwuosobowy nocleg na Zamku Korzkiew, na którym Victor Orwellsky pisał obszerne fragmenty swojej powieści oraz pięć książek "Kod Władzy: Tajemnica czternastej bramy" ze specjalną dedykacją Autora!
Ze zwycięzcami skontaktujemy się osobiście, lista osób zostanie podana także na blogu.
Kolejne losowanie już 15 marca!
Przypominamy także o nagrodzie specjalnej - podwójnej wycieczce do Wenecji (losowanie odbędzie się także w marcu).
"To odkrycie na miarę koła", podkreślają eksperci. Jednak czy ma szanse powszechnego zastosowania w gospodarce? "Póki na świecie nie skończy się ostatnia kropla ropy, jest to bardzo wątpliwe", dodają. Niemiecki student skonstruował właśnie ładowarkę, która potrafi zasilać baterie AA pozyskując energię elektryczną z pól elektromagnetycznych występujących w bezpośrednim otoczeniu człowieka, np. ekspresu do kawy, lodówki, a nawet emisji ze swojego bezprzewodowego routera lub smartfona.
fot. visualnews.com
Może to wydawać się trochę jak hokus-pokus lub pseudonauka, jednak wynalazek jest jak najbardziej realny. "W istocie każde urządzenie elektryczne wydziela promieniowanie elektromagnetyczne i jeśli promieniowanie przechodzi przez zwój drutu, jest wytwarzany prąd elektryczny", zauważa Dennis Siegel, autor unikalnej ładowarki i student Akademii Sztuk Pięknych w północnoniemieckiej Bremie.
Wydajność ładowania "z powietrza" w dużym stopniu zależy od zakresu i orientacji przetwornika oraz dostrojenia do częstotliwości nadajnika. W przypadku Siegela, w zależności od siły pola elektromagnetycznego, jego "elektromagnetyczny kombajn" może naładować jeden baterię AA dziennie. Póki co to niewiele, ale student już pracuje nad ulepszeniem tego procesu.
Obecnie Siegel przygotowuje dwie wersje ładowarki: jedną dla bardzo niskich częstotliwościach, takich jak 50/60 Hz dla sygnałów z sieci elektrycznej - a drugą dla megaherców (radio, GSM) i gigaherców promieniowania (Bluetooth/WiFi). Póki co tego, w jaki sposób działa niezwykła ładowarka autor wynalazku nie zdradza, aby nie kopiowano zastosowanych przez niego rozwiązań technologicznych.
Niektórzy eksperci podkreślają, że technologia była już znana wiele lat temu, jednak skutecznie blokowana jest przez silne grupy interesu. Komu Waszym zdaniem najbardziej może zależeć na tym, aby "energia z powietrza", zupełnie darmowa nie znalazła powszechnego zastosowania w nowoczesnych technologiach?
Papież Benedykt XVI zadziwił wczoraj cały świat, kiedy ogłosił zamiar przeprowadzenia swojej dymisji (ostatnia miała miejsce niemal 600 lat temu!). Decyzja ta wywołała szok nawet pośród jego najbliższych powierników, bo choć o planach abdykacji się mówiło, to nikt ich nie brał na poważnie... Wielu osobom w tej sytuacji na myśl przychodzi przepowiednia Malachiasza z XVI wieku, która mówi, że może oznaczać to rychły koniec kościoła lub nawet świata...
fot. businessweek.com
W przemówieniu odczytanym w języku łacińskim przed grupą kardynałów w Pałacu Apostolskim, 85-letni papież zadecydował wczoraj, iż ze względu na jego "zaawansowany wiek" i "pogarszający się stan zdrowia" ustępuje jako głowa Kościoła wraz z dniem 28 lutego o godz. 20.00. Benedykt XVI podkreślił, że podjął decyzję o rezygnacji "w pełnej wolności" i "świadomie co do powagi tego aktu".
Tymczasem istnieje przepowiedni Malachiasza odkryta w XVI wieku, która mówi, że ilość papieży w historii świata jest policzona. Wizja w krótkich mottach opisuje 112 papieży, gdzie pierwszym z nich jest wybrany w 1143 roku Celestyn II. Zgodnie z kolejnością, lista powoli dobiega dziś końca...
Jan Paweł II to De labore Solis (co po łacinie oznacza "z pracy Słońca"). Jak możemy wyjaśnić ten przydomek? Karol Wojtyła urodził się w dniu zaćmienia słońca i co ciekawe, jego pogrzeb również odbył się w dniu zaćmienia. Przedostatni na liście był Gloria Olivae (łac. chwała oliwki) co wiązane jest z osobą papieża Benedykta XVI (Joseph Ratzinger był członkiem zakonu benedyktynów, który w herbie zawiera gałązkę oliwną).
Ostatni z papieży na liście Malachiasza opisany jest najdłuższą sentencją: "W czasie najgorszego prześladowania Świętego Kościoła Rzymskiego, na tronie zasiądzie Piotr Rzymianin, który będzie paść owce podczas wielu cierpień, po czym miasto siedmiu wzgórz zostanie zniszczone i straszny Sędzia osądzi swój lud. Koniec".
Przepowiednia budzi jednak sporo kontrowersji. Święty Malachiasz był duchownym i jasnowidzem żyjącym w XI wieku. Lista 112 papieży, w przeciwieństwie do jego innych proroctw, została znaleziona dopiero w XVI wieku (rodzi to wątpliwości o jej autentyczność). Ponadto historycy dodają, iż lista powstała, aby skłonić konklawe do wyboru odpowiedniego kandydata.
Czy Waszym zdaniem przepowiednia Malachiasza jest wiarygodna? Pomimo poddawaniu jej w wątpliwość, dlaczego jest tak precyzyjna w odniesieniu do kolejnych sylwetek papieży?
Wyobraźmy sobie maszynę, która potrafi drążyć tunele siedem mil dziennie przez litą skałę, głazy i gliny... a wszystko to praktycznie poniżej linii wody. "Jądrowy kret" to urządzenie, którego sercem jest kompaktowy reaktor jądrowy, topiący tunel o średnicy 40 metrów. Dla poprawy solidności wierceń maszyna potrafi "wstrzykiwać" magmę do złamań w skale... Kogo stać na takie urządzenie i jakie może mieć ono zastosowanie?
fot. 2.bp.blogspot.com
"Jądrowy kret" narodził się w Los Alamos National Laboratory w Nowym Meksyku. Patenty zostały wykonane jeszcze w latach 70-tych. Zdaniem polityków był on jednak "zagrożeniem dla interesu publicznego", w związku z czym jego rola w publicznej świadomości została zminimalizowana.
Dziś dowiadujemy się, że wynalazek wraca do łask, a to za sprawą tzw. Underground Dumbs. Projekt ten polega na wywierceniu i połączeniu naddźwiękowych systemów kolejowych, na które stać będzie tylko elitę tego świata.
Osoby związane z Underground Dumbs, pragnące zachować anonimowość podkreślają, iż obecnie istnieje już ponad 100 podziemnych tuneli o 2,5 do 4,3 mil szerokości i 2 mil głębokości. Budżet projektu opiewa podobno na 25% brutto amerykańskiego produktu krajowego, czyli około 1,25 bilionów dolarów rocznie (!).
Czy tak może wyglądać wejście do Underground Dumbs? (fot. thetruthdenied.com)
Przeznaczenie "jądrowego kreta" oraz Underground Dumbs pozostaje nadal nieznane, teorii i wyjaśnień jest bardzo wiele. Niektórzy podkreślają, że chodzi o stworzenie super szybkiego transportu cywilnego z jednego krańca globu na drugi. Inni eksperci twierdzą, że celem może być stworzenie sieci podziemnych bunkrów lub kolei wojskowych, służących szybkiemu przerzucaniu wojska w dowolne miejsce...
Jakie kraje Waszym zdaniem mogą uczestniczyć w tym projekcie (obok Stanów Zjednoczonych)? I jaka idea może nimi kierować, czy chodzi raczej o cele cywilne czy też raczej militarne?
Zachęcam jak zawsze do dyskusji i przyjrzenia się interesującemu nagraniu.
