Co jest nie tak z pogodą? Skrajne wahania klimatu na całym globie

Globalne prace geoinżynieryjne zakłócają naturalne warunki pogodowe naszej planety od bieguna północnego aż po południowy. Zdaniem ekspertów, cały system jest dziś tak mocno wyprowadzony z równowagi, że zasadniczo coraz silniej "kołysze się" z jednej skrajności w drugą. 

fot. cdn.physorg.com

Ogromne wahania pogody zostały "wymuszone" niekoniecznie przez szeroko postulowane ocieplanie się klimatu, ale przez specjalne programy jego modyfikacji, znane jako "Zarządzanie promieniowaniem słonecznym" (SRM) oraz "Stratosferyczna geoinżynieria aerozolu" (SAG). 

"Im bardziej geoinżynierowie próbują ochładzać temperaturę, tym mniejszych opadów możemy się spodziewać. To anomalia, którą dostrzegamy już od pewnego czasu", podkreśla anonimowy meteorolog. Jednym z wielu narzędzi wykorzystywanych przez geoinżynierów w tym celu jest tzw. "sztuczne zarodkowanie lodu" (Artificial Ice Nucleation). Zjawisko jest procesem chemicznym i może "produkować" chłodniejsze dni oraz śnieg. Sam proces obniża temperaturę do niestandardowych norm, ale kosztem braku śniegu. 

Istnieją oczywiście wyjątki, kiedy pomimo bardzo niskich temperatur spada "ciężki mokry śnieg." To ostatnie określenie zostało wymyślone przez Weather Channel z argumentacją, że śnieg jak klej przykleja się do drzew i powoduje dziesiątkowanie lasów. Przyczyną wymienionych powyżej anomalii pogodowych mają być rozpylane w obłokach atmosfery chemikalia przez samoloty odrzutowe (tzw. proces "seeding").

Eksperci podkreślają, iż w konsekwencji stałego wdrażania kilkudziesięciu programów geoinżynieryjnych i nasycania chmur toksycznymi metalami, atmosfera dziś jest bardzo wyniszczona, a "naturalna" pogoda prawie nie występuje...

Choć ludzkość "uszkadza" biosferę na wielu frontach, wszystkie dostępne dane wskazują, że najsilniejszą przyczyną degradacji środowiska i atmosfery jest geoinżynieria oraz tzw. chemtrails ("chemiczne ślady"). Nie do końca znane są także cele i intencje tak silnego ingerowania w pogodę. Niektórzy argumentują działania chęcią "przenoszenia" deszczu z obszarów narażonych na powodzie w kierunku terenów dotkniętych suszą. 

Czy znacie inne interesujące przykłady, które mogłyby tłumaczyć kontrolowane zmiany pogody?

Źródła: globalresearch/activistpost/geoengineeringwatch

Fragment powieści "Kod Władzy": Lotnisko w Szymanach

Specjalnie dla Czytelników bloga udostępniam fragment mojej pierwszej powieści "Kod Władzy" poświęcony lotnisku w Szymanach. Sprawa tajnych więzień CIA w Europie (w tym w Polsce) nabiera dziś rozpędu i rozgłosu w mediach. W książce do tematu odniosłem się już dawno temu, zanim w ostatnich dniach medialne doniesienia jeszcze silniej potwierdziły moje obawy. Zachęcam gorąco do lektury!

fot. natemat.pl

Ruszył w kierunku miejsca niezwykłego spotkania. Nie docierały tutaj odgłosy pobliskiego lotniska. Marca przepełniło znane mu uczucie podnoszącej się adrenaliny i ciekawości. Tak jak wtedy, gdy w Londynie spotkał się z informatorem tajnego stowarzyszenia byłych oficerów Stasi. Wtedy jednak jego życiu groziło niebezpieczeństwo. Tym razem sam nie wiedział czego się spodziewać. 

– Dotychczas wydawało mi się, że takie miejsca są wyłącznie poza Europą – diabeł mówi tu dobranoc – pomyślał. 

Droga, którą się poruszał, wyglądała na nieużytkowaną. Zarośnięta, z koleinami przypominającymi ślady czołgowych gąsienic. 

– To chyba jeszcze tylko kilkadziesiąt metrów – pocieszył się. 

Spotkanie z nieznajomym miało odbyć się przy starym młynie wodnym, który od lat stał opuszczony. To właśnie tam tajemniczy rozmówca Marca wskazał miejsce rozmowy. Sąsiedztwo obiektów wojskowych zmniejszało szanse natknięcia się na okolicznych mieszkańców. Jedynie dzikie zwierzęta biegały swobodnie po tym terenie nieświadome jego znaczenia. Choć gdyby wiedziały, jakich mają naprawdę sąsiadów, znalazłyby sobie pewnie spokojniejsze miejsce do życia. 

Marc znalazł się na polanie. Chylący się ku upadkowi budynek młyna dodawał polance uroku. Zaczął powoli zbliżać się do zabudowań, starając się robić trochę hałasu, aby nie zaskoczyć swojego rozmówcy. 

Na zarośniętym trawą przewróconym młyńskim kole ktoś siedział. Ubrany był w wojskową kurtkę. Na głowie, mimo narastającego upału, miał wojskowy kapelusz. Jego twarz maskowała zielona chusta. Najwyraźniej chciał pozostać anonimowy. Marc podszedł do mężczyzny. Wyciągnął rękę w geście powitania. Szorstka dłoń uścisnęła dłoń Marca. 

– Witam, cieszę się, że zechciał się pan ze mną spotkać – powiedział Marc. 

– Proszę nie dziękować, w końcu to była moja inicjatywa – odparł mężczyzna. – Chciałem, by ktoś z cywilizowanej części Europy dowiedział się, co się tutaj dzieje. Najpierw towarzyszyli nam Ruscy, a teraz Amerykanie. 

– Jacy Amerykanie? Kogo pan ma na myśli? Nic pan wcześniej nie wspominał – zdziwił się Marc. 

– Naprawdę? –nieznajomy wzruszył ramionami. – Nie mówiłem, że samoloty były amerykańskie? 

– Nie! Jakie samoloty? 

– Być może. W każdym razie samoloty były amerykańskie. Sprawdziłem to. I jestem pewien, że dzieje się tu coś złego. Ktoś prowadzi jakąś grę skrywaną przed światem. Dlatego do pana zadzwoniłem. Nagle po wielu latach spokoju zaczęły się dziwne lądowania, tajemnicze transporty. Pojawiły się samoloty, jakich te okolice wcześniej nie widziały. Kiedyś pomyślałbym, że to Ruscy coś kombinują, ale teraz? Po Ruskich pozostało tylko wspomnienie. Najwyraźniej to nasi sojusznicy coś rozrabiają. Jestem przekonany, że to jakaś podejrzana operacja. Liczę na pańską dyskrecję, boję się o swoje życie. 

– Ależ oczywiście, mam taki obowiązek – potwierdził Marc. 

– No dobrze, co chce pan wiedzieć? 

– Proszę opowiedzieć mi o tych samolotach. 

– Terminy przylotów były zawsze pilnie strzeżoną tajemnicą. 

Samolot pojawiał się nagle i tak samo nagle, poza wszelką procedurą, znikał. Pamiętam szczególnie jedno takie lądowanie. Nikt nie uprzedził mnie o tym fakcie. Na krótko przed nim do wieży weszło dwóch cywili, którzy powiadomili obsługę, że za godzinę przyleci niezapowiedziana maszyna.

Powieść "Kod Władzy" można zakupić za pośrednictwem strony autora.

Jakim superbohaterem będziesz, dobrym lub złym? Naukowcy już znają odpowiedź!

Czy ewentualne supermoce wykorzystywalibyście w dobrym lub w złym celu? Grupa badaczy podjęła właśnie próbę zbadania wpływu wirtualnych supermocy na indywidualne zachowania wobec innych. Inspiracją do badań była wieloletnia debata nad tym, czy brutalne gry wideo, filmy i programy telewizyjne wywołują u nas podobne reakcje w świecie realnym. 

fot. i.huffpost.com

Interdyscyplinarny zespół naukowców z Uniwersytetu Stanforda wykorzystał najnowocześniejsze wirtualne laboratorium (Virtual Human Interaction Laboratory) i "wyposażył" badane osoby w umiejętność latania. Naukowcy twierdzą, że chcieli zobaczyć, czy wirtualna supermoc uaktywni to co najlepsze czy też to co najgorsze w ludziach. 

"Myśleliśmy o nadaniu im [badanym osobom] umiejętności rentgenowskiego wzroku, ale to było trochę przerażające", wyjaśnia Jeremy Bailenson, profesor komunikacji na Uniwersytecie Stanforda i dyrektor laboratorium. "Ostatecznie rozważaliśmy supermoc oddychania pod wodą oraz umiejętność latania, w końcu wybraliśmy to ostatnie", dodaje profesor. 

Wyniki eksperymentu wskazują, że posiadanie wirtualnych supermocy zachęca w większości przypadków do zachowań empatycznych. Badane osoby, częściej niż w przypadku "zwykłych śmiertelników", decydowały się nieść pomoc innym, m.in. podejmowały działania na rzecz gaszenia wirtualnego pożaru, czy też ratowania dziecka zagubionego pośród ulic wielkiego miasta.

Zespół badaczy jest przekonany, że w przyszłości naukowcy będą w stanie projektować gry, które przygotują ludzi do większej empatii pośród swoich bliźnich. "Jeśli uda nam się zidentyfikować mechanizm zachęcający do empatii, to być może będziemy mogli zaprojektować technologię i gry wideo, które w sposób skuteczny będą promować zachowania altruistyczne w rzeczywistym świecie", podkreśla profesor Jeremy Bailenson. 

A Wy jakim bylibyście superbohaterem? Na posiadaniu jakich supermocy zależałoby Wam najbardziej?

Źródła: beforeitsnews/i4u/yahoo

Koncerny spożywcze zatrudniają "cyber żołnierzy" do walki z krytyką w sieci

Duże koncerny spożywcze poprawiają swoją sprzedaż oraz popularność za pomocą Internetu oraz social media. Agencja Reutera ujawniła niedawno, iż jeden z największych potentatów - Nestle - zakupuje fałszywe profile na portalach społecznościowych oraz wdraża zespół ludzi dla szybkiego reagowania na negatywne opinie mediów. W ciągu kilku minut "cyber armie" odpowiadają na pytania i krytykę w całej sieci.

fot. decisiveminds.com

Bojkot produktów Nestle swój początek bierze jeszcze w 1977 roku, a to za sprawą agresywnego marketingu preparatów dla niemowląt, zwłaszcza w słabo rozwiniętych krajach, gdzie niektóre dzieci podobno ginęły z powodu sugerowanej przez koncern diety i jej suplementów. Nestle było krytykowane również w dokumentacji "Life Bottle", ponieważ firma posiada obecnie największy na świecie rynek szkodliwych dla środowiska butelek. 

Firma została ukarana niejednokrotne za przekraczanie dozwolonych prawem granic, m.in. sąd skazał koncern grzywną za inwigilację antyglobalistycznych działaczy grupy Attac, która prowadziła szeroką kampanię przeciwko firmie. Dziś Nestle sięga dalej i próbuje kontrolować doniesienia medialne w sieci na swój temat, wyłapuje krytyczne komentarze i opinie, a to wszystko przy pomocy tzw. Nestle Digital Acceleration Team (DAT).

Zespół przez wielu został nazwany "cyber armią" lub "cyber żołnierzami" koncernu Nestle. Jednostka DAT to świetnie wykwalifikowani informatycy, marketingowy oraz PR'owcy, których wspólnym celem jest zapewnienie szeroko rozumianego "dobrego wizerunku" firmy w Internecie. Nie wahają się w tym celu zakładać fałszywych profili firm, użytkowników i anonimowych klientów, którzy każdego dnia zaciekle bronią marki Nestle i odpierają ataki przeciwników.

Czy Waszym zdaniem można zaakceptować tego typu działania? A może we współczesnym świecie to już norma?

Zachęcam do zapoznania się z filmem, który pokazuje olbrzymie centrum "medialnego dowodzenia" koncernu Nestle. 

Źródła: activistpost/grandrapidscity/earth-heal

Hakerzy DNA będą polować na "luki w naszym organizmie". Czy możemy się bronić?

Futurystycznym i odległym może wydawać się "hacking DNA", którego celem nie będzie już tradycyjne łamanie systemów i programów komputerowych, ale naszego mózgu i docelowo naszych zachowań. To nie scenariusz filmu science fiction, ale realna możliwość. Już dziś bioinżynierowie i specjaliści od zabezpieczeń ostrzegają, że nadchodzi dzień, kiedy przestępcy i bioterroryści będą polować na "luki w naszym organizmie", a nie jak do tej pory miało to miejsce na luki w komputerach.

fot. dailygalaxy.com

W nieodległej przyszłości wirus będzie dążył do zainfekowania naszego mózgu i biologii ciała, a nie tylko komputera czy telefonu. Gdy komputer jest "zarażony" złośliwym oprogramowaniem lub wirusem, często wystarczy sformatować dysk twardy i problem znika. Przyszły scenariusz hackingu DNA rodzi dużo większe trudności i pytania: co w takiej sytuacji zrobić, czy można (jak w przypadku komputera) "sformatować" nasz mózg i nasze myśli?

Zdaniem eksperta, bioinżyniera Andrewa Hessela: "tak jak można spersonalizować swój komputer i urządzenia mobilne, postęp w biologii syntetycznej pozwala dziś hakerom DNA na spersonalizowanie biologii naszego organizmu. Korzystając z tzw. drukarki DNA, odpowiedni wzór genetyczny będziemy mogli zawrzeć w określonych medykamentach lub w powietrzu. Autorzy wirusa będą w stanie wywoływać u nas tym samym określone zachowania". 

Zasady hackingu telefonów komórkowych i komputerów mają wiele wspólnego z funkcjonowaniem wirusów i bakterii w przyrodzie. Kiedy patrzymy na dzisiejszy świat komputerów, możemy dostrzec wszystkie "sztuczki", począwszy od spamu, a skończywszy na włamaniach do różnych systemów i manipulowanie nimi w dowolny sposób. I właśnie w tym eksperci widzą potencjał dla biologii, której atuty w zakresie genetyki, wirusów i bakterii będzie można używać w sposób bardzo podobny.

Kluczem jest uświadomienie sobie, że nasze ciało ma związek z rozmaitymi bakteriami i wirusami, które stale wysyłają określone chemikalia do naszego mózgu. Hipotetycznie możemy zarazić się wirusami, które manipulują naszym zachowaniem i wcale nie musimy nawet wiedzieć, że tak się dzieje (!). Rodzi to przestrzeń działań dla nowych form bioterroryzmu i tworzenia nigdy wcześniej nieznanych biotoksyn (co gorsza, są prawie niemożliwe do wykrycia, ponieważ mogą być dostosowane do genomu określonej osoby lub grupy). 

Czy możemy bronić się przed hackingiem DNA? Badacze podkreślają, że tego typu zmiany w naszym organizmie będą bardzo trudne do wykrycia. Problem potęguje dodatkowo fakt, iż zdolność skonstruowania "odtrutki" będzie leżała po stronie autorów wirusa, gdyż tylko oni znają prawidłową kombinację zastosowanego DNA...

Jak Waszym zdaniem rysuje się przyszłość "łamania naszego umysłu"? Czy to narzędzie z czasem będzie wykorzystywane na szeroką skalę? A może już jest?

Źródła: scoop/lunaticoutpost/americanonlinenews

Unikalne odkrycie w Meksyku: czaszka kosmity sprzed tysiąca lat?

Archeolodzy w Meksyku odkryli właśnie coś, co wygląda jak stożkowata czaszka kosmity. Pochodzenie czaszki datuje się między 945 a 1308 rokiem naszej ery. Do nietypowego znaleziska doszło przypadkowo, podczas kopania systemu irygacyjnego w północno-zachodnim stanie Sonora w Meksyku. 

fot. greatdreams.com

Tajemnica El Cementerio w Meksyku

Cristina Garcia Moreno z Arizona State University, która pracowała nad projektem wyjaśniła, że podobnie "zdeformowane" czaszki znaleziono już jakiś czas temu na cmentarzu w Hiszpanii. "Nie wiemy do końca dlaczego populacje w Hiszpanii oraz w Meksyku miałyby specjalnie deformować głowy", podkreślała Moreno w ostatnim wywiadzie dla ABC News. 

"Zakładamy, że deformacja ludzkich czaszek była częścią starożytnego rytuału, który miał miejsce ok. 1000 lat temu. Deformacja mogła zostać osiągnięta poprzez wiązanie ludzkiej głowy między dwoma blokami z drewna w celu wywarcia nacisku na czaszce. Zastanawiającym jest jednak fakt, dlaczego ten sam typ czaszki pojawił się teraz w zupełnie innym miejscu globu", dodaje badaczka.

300 metrów od wioski Onavas w Meksyku
archeolodzy odkryli nietypową czaszkę.
Jej pochodzenie wzbudza wiele kontrowersji.
(fot. redorbit.com)

Deformacje czaszki były w historii często wykorzystane przez różne społeczeństwa na świecie jako rytuał lub zabieg mający na celu rozróżnienie statusu w grupie lub pomiędzy grupami społecznymi. Powód dla którego osoba, której czaszkę znaleziono na El Cementerio w Meksyku miałaby deformować swoją pozostaje nadal nieznany. 

Podnoszone są także nieoficjalne pytania o to, czy to na pewno czaszka człowieka. Wątpliwym jest, czy ludzkie kości byłyby w stanie wytrzymać tak daleki zakres deformacji. Zespół badaczy Cristina Moreno odkrył w Meksyku również inne artefakty w pobliżu tajemniczej czaszki - wisiorki, pierścienie nosowe oraz biżuterię. Archeolodzy zamierzają kontynuować swoje badania jak najszybciej. 

Co wiemy o podobnych czaszkach?

"Ten obiekt z pewnością nie należy do człowieka",
podkreślają naukowcy o znalezisku w Peru.
(fot. freedomsphoenix.com)

Znalezisko w Meksyku nie pozostaje jednak jedynym, które wywołało ogromne zainteresowanie. Na niezwykłe znalezisko natrafili także naukowcy przy jednym ze stanowisk archeologicznych w Peru. Odnaleziono tam dziwaczną czaszkę o bardzo niekonwencjonalnej formie. Antropolodzy, którzy przyjrzeli się obiektowi, nie mieli wątpliwości - element szkieletu na pewno nie należy do istoty ludzkiej. 

Odkrycie dokonane w peruwiańskim mieście Andahuaylillas podzieliło komentatorów, którzy nie są jednomyślni w ocenie jego natury, a medialne doniesienia po ujawnieniu nietypowego kośćca wywołały natychmiast falę spekulacji, co do jego pochodzenia. Najczęściej pojawiające się sugestie wskazują na to, że czaszka pochodzi od przedstawiciela obcej cywilizacji. Antropolodzy z różnych zakątków świata nie przesądzają oczywiście, do kogo należała czaszka, ale jednego są pewni - na pewno nie był to człowiek.

Zdaniem wielu na fotografii Marsa wykonanej przez NASA
wyraźnie widać czaszkę przedstawiciela obcej cywilizacji.
(fot. ohgizmo.com/NASA)

Gorąco było także w maju 2009 r. Tym razem z powodu zdjęcia wykonanego na powierzchni Marsa. Zdaniem wielu osób, na fotografii opublikowanej wówczas przez agencję kosmiczną NASA, widać było czaszkę przedstawiciela obcej cywilizacji. Jak informowały wówczas media, na pierwszy rzut oka rzeczony obiekt przypominał skałę. Burza wybuchła, gdy część zapaleńców uznała, że widoczny na fotografii przedmiot nie jest fragmentem skały, ale czaszką należącą do przedstawiciela obcej cywilizacji. 

Niektórzy uznali, że uwieczniona na zdjęciu struktura zawiera oczodoły i nos. „Czaszka ma 15 centymetrów i oczodoły oddalone od siebie o 5 centymetrów. Ma pojemność około 1400 centymetrów sześciennych" - wyznał jeden z obserwatorów, którego zacytowały gazety. 

Pytanie o pochodzenie

W literaturze funkcjonują rozmaite teorie próbujące tłumaczyć pochodzenie zdeformowanych czaszek, które co jakiś czas odkrywane są przez archeologów w rozmaitych zakątkach Ziemi. Większość z nich posiłkuje się tezą o rytuałach poszczególnych kultur, inne odwołują się do "mutacji" genetycznych i fizycznych osób, których szkielet odnaleziono. 

Należy jednak nadmienić, że w wielu przypadkach nauka pozostaje bezsilna i nie znajduje odpowiedzi na pochodzenie tajemniczych czaszek. Co jakiś czas także teorie, które tłumaczą ich genezę są modyfikowane lub w ogóle negowane.

Co Waszym zdaniem znaleziono w Meksyku? Czy opisane w artykule czaszki mogły należeć do przedstawicieli obcych cywilizacji?

Źródła: redorbit/dailymail/telegraph

Elektronika, która topi się "na komendę"? To możliwe!

Nowy program DARPA o nazwie VAPR ma na celu stworzenie tzw. "przejściowej elektroniki", która po zastosowaniu odpowiedniej komendy może poddać się samodestrukcji. Wysłanie komunikatu drogą radiową ma skutkować stopieniem się urządzenia, które wypełniło już swoje zadanie, a nie chcemy aby zostało wykryte przez naszego nieprzyjaciela.

fot. technabob.com

Zdaniem konstruktorów, elektronika opracowywana w ramach programu VAPR powinna odpowiadać bieżącej funkcjonalności i odporności innych konwencjonalnych urządzeń elektronicznych. To co czyni urządzenia DARPA unikatowymi to fakt, iż aktywowanie odpowiedniej komendy ma skutkować częściowym lub całkowitym stopieniem się przedmiotu. "Uruchomienie procedury rozpuszczenia elektroniki pozwoli nam sprawić, iż będzie ona bezużyteczna dla każdego potencjalnego wroga, który chciałby się nią zainteresować", podkreślają specjaliści DARPA. 

Wykorzystywanie elektroniki na polu bitwy stało się dziś tak powszechne, że po walce jej ​​zbieranie wydaje się bardzo niepraktyczne i czasochłonne. Problemem jest jednak to, że nasz "wróg" jest w stanie studiować urządzenia i ich specyfikację, narażając tym samym bardziej zaawansowane technologicznie kraje na utratę "strategicznej przewagi technicznej." A na to - zwłaszcza USA - pozwolić sobie nie mogą...

DARPA nie wie jeszcze w jaki sposób "znikająca elektronika" będzie faktycznie działać, ale zdaniem badaczy nie jest to trudne dzięki skorzystaniu z zaszyfrowanego sygnału radiowego. Krytycy podnoszą słusznie, że w sytuacji gdy "zły duch" złamie nasz sygnał radiowy i uruchomi procedurę samozniszczenia elektroniki, naraża na niepowodzenie całe misje lub nawet bitwy de facto jeszcze przed ich rozpoczęciem.

Czy Waszym zdaniem "samotopiąca się" elektronika masz szansę szerszego zastosowania w działaniach wojennych? 

Źródła: dvice/technabob/powerfullinfo

Afryka Północna zostanie objęta kontrowersyjną "wojną dronów"

Rosnące zagrożenie terroryzmem w Afryce Północnej sprawia, że USA mogą rozszerzyć operacje dronów i otworzyć dla nich nowy front związany z tzw. "wojną dronów". Pomysł ten cieszy się pełnym poparciem Baracka Obamy. Na początek Stany Zjednoczone planują utworzenie bazy dronów w Nigrze, kraju położonym między Nigerią i Mali, czyli państwami, które zostały zaatakowane przez islamskich bojowników.

fot. aei-ideas.org

Bazy dronów, według ostatniego raportu New York Times, mają zapewnić USA "silne zaplecze wojskowe" oraz stały nadzór nad działaniami Boko Haram i innych grup ekstremistycznych w Afryce Północnej, które są powiązane z Al-Kaidą. Punktem wyjścia dla zaangażowania Stanów Zjednoczonych jest wsparcie wysiłków zbrojnych Paryża, który (jak prognozują specjaliści) w Mali może "utknąć" na długie lata.

W tworzonych amerykańskich bazach w Afryce mają być wykorzystywane bezzałogowe statki powietrzne (UAV), które okazały się skuteczne w Afganistanie i Pakistanie. USA zależy na ograniczeniu ryzyka związanego z użyciem ludzi oraz rozwinięciu działań zwiadowczych wokół pasa pustyni łączącego północną i zachodnią Afrykę. Baza w Nigrze ma także dostarczać informacji i pomocy francuskiej misji w Północnej Mali.

Planowane działania budzą równolegle ostre kontrowersje. Republikański członek Izby Reprezentantów Michael McCaul, który jest nowym przewodniczącym Komitetu ds. Bezpieczeństwa Krajowego stwierdził, że "w czasie kiedy zwijamy operacje w Afganistanie i Pakistanie, nie sądzę, żeby część tej technologii, sił specjalnych i dronów, powinna zostać skierowana na front północnoafrykański". Podobnie uważa wykładowca Marine Corps University Ben Jensen, który dodaje, iż "problemem dla USA jest to, że o ile drony mogą zapewnić łatwe rozwiązanie w krótkiej perspektywie, w żaden sposób nie pomagają rozwiązać długoterminowych problemów".

Oficjalnie amerykańskie władze rozważają wysyłanie z planowanych baz jedynie nieuzbrojonych maszyn, jednak nie wykluczają, że jeśli sytuacja w regionie zaostrzy się, wyposażą drony również w pociski rakietowe. 

Czy Waszym zdaniem istnieje ukryty cel amerykańskiej "wojny dronów" w Afryce Północnej? Czy chodzi znowu o złoża surowców?

Źródła: thisdaylive/wararkasomalia/stratrisks

"Górnictwo w kosmosie": fikcja czy już rzeczywistość?

Było tylko kwestią czasu, kiedy człowiek sięgnie po przeogromne bogactwa, jakie kryją w swych wnętrzach planetoidy. W celu asteroidalnych odwiertów powołano w ostatnich dniach przedsiębiorstwo górnictwa kosmicznego Deep Space Industries z siedzibą w Santa Monica (Kalifornia). Rzeczywiście wyglądać to może jak fikcja naukowa, jednak naukowcy sugerują, że "kosmiczne górnictwo" jest jak najbardziej realne.

fot. wired.com

Pierwsze badania rozpoznawcze planetoid planowane są na 2015 r. W kosmos polecieć ma wtedy mała, ważąca zaledwie 25 kg sonda Firefly, której misja ma potrwać od 2 do 6 miesięcy. Amerykańska firma chce docelowo pozyskiwać z asteroidów paliwo i surowce do produkcji komponentów potrzebnych do produkcji satelitów krążących po ziemskiej orbicie. Połowę kosztów przedsięwzięcia pokryje rząd i kontrakty badawcze, drugą połowę zasilą reklama, sponsoring i przedsięwzięcia marketingowe.

Jak podkreślają eksperci, problemem "kosmicznej eksploatacji" są wielkie odległości między planetoidami, co znacznie zwiększa koszta ich eksploatacji. Dlatego ludzie zamiast budować kopalnie rozrzucone po całym pasie planetoid najprawdopodobniej „zepchną” te najbardziej perspektywiczne w okolice większych obiektów, na których powstanie podstawowa infrastruktura potrzebna do funkcjonowania kopalni. Niektórzy badacze dodają, że wystarczyłoby zamontować na wybranych obiektach żagle słoneczne i sterować ich ustawieniem aż do osiągnięcia zadowalających rezultatów.

Mimo ogromnych kosztów finansowych i organizacyjnych, kosmiczne odwierty mogą okazać się bardzo użyteczne. Na przykład planetoida Psyhe zawiera 10 do potęgi 20-stej kg niklu, co jak sugeruje NASA powinno wystarczyć całej ludzkości na kilka milionów lat (!). Kosmiczne zasoby takie jak złoto, platyna, iryd, osm, rod czy ruten mogłyby zostać wykorzystane kiedy największe złoża na Ziemii zostaną już wyeksploatowane (co jak sugerują agencje rządowe w zasadzie może nastąpić nawet za 60 lat).

Obecnie jako ludzkość nie posiadamy żadnych regulacji prawnych dotyczących planetoid. Do kogo Waszym zdaniem one należą? Kto pierwszy ten lepszy? Najwyraźniej na naszych oczach rozpoczyna się właśnie "wyścig o kosmos" i jego sukcesywna kolonizacja.

Źródła: gizmodo/science20/absolutely-unbelievable

Tajemnica Plum Island: co wiemy o dzisiejszym bioterroryzmie?

Prowadząc rozmaite rozmowy o terroryzmie, należy zatrzymać się i zastanowić, co dzieje się dziś w sprawie bioterroryzmu i broni biologicznej. Na uwagę zasługuje Plum Island Animal Disease Center w Nowym Jorku, którego faktyczna działalność nie od dziś wzbudza wiele kontrowersji. Niewielka wyspa z kompleksem ośrodków badawczych leży w sąsiedztwie Nowego Jorku, jednak większość mieszkańców miasta nie ma nawet pojęcia o jej istnieniu...

fot. toonaripost.com

Plum Island swoje korzenie i początek działalności wiąże z postacią nazistowskiego naukowca Erica Trauba, który w laboratoriach wojny biologicznej pracował m.in. dla Heinricha Himmlera, jednego z najbardziej wpływowych ludzi w hitlerowskich Niemczech. Traub został przywieziony do USA w ramach Operacji Spinacz i bardzo szybko zasłynął jako "ojciec chrzestny Plum Island." Specjalnością Trauba było infekowanie (i docelowe mutowanie) komarów oraz kleszczy! Niektórzy ludzie wierzą, że borelioza przy jego udziale powstała właśnie na Plum Island. 

Na wyspie znajdują się liczne laboratoria doświadczalne, gdzie przeprowadza się rozmaite doświadczenia z udziałem najbardziej śmiercionośnych bakterii i wirusów znanych na Ziemi. To z tego powodu wyspa jest odcięta od świata a zbliżanie się do jej brzegów jest surowo zakazane. O tym co dzieje się na wyspie wiadomo niewiele, a mówi się jeszcze mniej – czasami jednak nieliczne informacje trafiają do lokalnej prasy i z niewiadomych przyczyn bardzo szybko zostają "wyciszane" lub wycofywane z publicznego obiegu.

Obecnie rozważane jest przeniesienie siedziby Plum Island na obszary tzw. "tornado valley". To centralna część USA najczęściej nawiedzana przez tornada, co rodzi uzasadnione obawy o bezpieczeństwie ośrodków badawczych i możliwym ryzyku przedostania się badanych wirusów do atmosfery (czy może jednak komuś na tym właśnie zależy?). 

Obecna siedziba laboratoriów, bliska dla mieszkańców Nowego Jorku, rodzi coraz większe kontrowersje. Jakiś czas temu New York Post pisał o topielcu, którego wyłowiła straż na wyspie. Nie potrafiono określić przyczyny śmierci tego człowieka. Był to wysoki, czarnoskóry, mocno zbudowany mężczyzna o nieprawdopodobnie długich palcach…

Co Waszym zdaniem może naprawdę dziać się na wyspie? Czy mamy czego się obawiać?

Źródła: activistpost/zazenlife/huffingtonpost