Czy ataki w Paryżu były operacją fałszywej flagi?

Nie powinno dziwić, że wydarzenia jakie miały miejsce ostatnio w Paryżu musiały zostać dokładnie przeanalizowane przez internetowych śledczych, którzy starają się dokładnie przyglądać wszystkim atakom. Poniżej kilka materiałów, których autorzy próbują znaleźć dowody na poparcie tezy, że atak terrorystyczny został ukartowany.

Ataki na redakcję Charlie Hebdo - czy mogła być to operacja fałszywej flagi?

Zaledwie kilka dni minęło od czasu ataków na paryską redakcję satyrycznego czasopisma Charlie Hebdo. Już jednak pojawiły się spekulacje i teorie, z których wynika, że sprawy nie mają się tak jak to z pozoru wygląda.

Nie jest to pierwszy raz kiedy na blogu Kod Władzy piszę o operacjach fałszywej flagi. Istnieją takie, które historia potwierdziła jako wydarzenia reżyserowane i zaplanowane tylko po to by rozpocząć konflikt zbrojny lub uzyskać pewne polityczne korzyści. Są również takie wydarzenia, które jedynie podejrzewa się, że są tego typu operacjami i do tej pory nie zostały one uznane przez opinie publiczną za sztucznie zorganizowane. Jak często ma to miejsce w ostatnich latach, wkrótce po atakach na redakcię Charlie Hebdo pojawiły się teorie, według których również one były w rzeczywistości operacją fałszywej flagi.

Co może za tym świadczyć? Na jednym z portali Anonymous zwraca się uwagę na szereg niewyjaśnionych wydarzeń, które towarzyszyły okolicznościom zamachu. Przykładowo - tożsamość zamaskowanych terrorystów stała się znana po tym jak zostawili oni swoje dokumenty w samochodzie, którym uciekali. Czy tak robią doświadczeni i wytrenowani żołnierze, którymi zamachowcy od Charlie Hebdo najwyraźniej byli? Jak można również wyjaśnić fakt, że wysoką rangą policjant, któremu przekazano prowadzenie jednego z najważniejszych śledztw w powojennej historii Francji nagle popełnia samobójstwo? Co go mogło skłonić do tak drastycznego czynu?

W końcu trzecie pytanie: o co chodzi z opublikowanym materiałem wideo z zamachu? Autor tego filmu wkrótce po wrzuceniu go do sieci usunął nagranie i niedługo po tym "żałował", że w ogóle to zrobił. Film jednak został szybko skopiowany i w tej chwili bardzo trudno go będzie w jakikolwiek sposób usunąć. Co złego jest w udostępnianiu tego filmu? Czy w internecie mało jest znacznie bardziej drastycznych scen przemocy. Okazuje się, że omawiany materiał zawiera jedną bardzo dziwną scenę. Widać na nim jak jeden z atakujących strzela z karabinu AK-47 prosto w głowę leżącego na ziemi policjanta. Zdaniem autora poniższego opracowania przy dokładnym zbliżeniu widać, że głowa ofiary wcale nie upada tuż po strzale, który z resztą trafia w chodnik obok. Tą hipotezę potwierdza fakt, że z tak niedużej odległości siła uderzenia pocisku byłaby niezwykle silna i robiłaby czaszkę na kawałki. Na filmie natomiast nie widać ani kropli krwi. Czy zatem policjant nie żyje? A może zginął, ale nieco później w ręki kogoś zupelnie innego?

Patrząc na konsekwencje ataku na redakcję Charlie Hebdo widzimy wyraźnie, że wiele grup mogłoby odnieść istotne korzyści z radykalizacji nastrojów w Europie, które legitymizowałyby zwiększoną kontrolę nad obywatelami. Co o tym myślicie?

Czym jest Encyklopedia Spisku?

Wyobraźnia człowieka jest nieograniczona, a internet sprawia, że nie tylko dociera do nas znacznie więcej informacji, które próbujemy w jakiś sposób interpretować, ale też też staje się on środkiem komunikacji dla wielu osób, które dawniej byłyby go zwyczajnie pozbawione. W ten oto sposób w sieci krąży ogromna ilość najprzeróżniejszych teorii spiskowych, bardziej lub mniej prawdziwych (nie mnie to oceniać! chętnie za to poznam Państwa zdanie), ale też wiążących się z pewnymi najbardziej charakterystycznymi postaciami. Zapraszam do przejrzenia dotychczas utworzonych wpisów z mojej Encyklopedii Spisku, projektu nieco pobocznego obok innych związanych z "Kodem Władzy", ale tak naprawdę będących tego bloga esencją.

• Antony C. Sutton
• Operacja fałszywej flagi
• Współczesnej operacje fałszywej flagi
• Sorcha Faal
• Benjamin Fulford
• Protokoły Mędrców Syjonu
• Alex Jones
• Towarzystwo Białego Smoka
• Egzorcysta - ksiądz Malachi Martin
• Cudownie przemieniony - David Vaughan Icke
• Mudżahedin - Syed Zaid Hamid
• Badacz globalnego spisku - Michel Chossudowsky
• Tajemnica granitowych głazów
• Cudownie nawrócony - Brat Nathanael
• Tajemniczy radiowiec - Jeff Rense     

Hoax, czyli największe oszustwa w historii

W języku polskim angielskie słowo "hoax" tłumaczone jest jako żart, fałszerstwo, w końcu mistyfikacja. Szczególnie to ostatnie określenie najlepiej oddaje znaczenie tego terminu w odniesieniu do ogromnej ilości prawdziwych lub domniemanych działań mających na celu wprowadzenie opinii publicznej w błąd. Jakie są zatem najbardziej znane "oszustwa"?

Lądowanie na Księżycu 

To oszustwo wyrafinowane - cały świat ma uwierzyć w to, że załoga Apollo 11 rzeczywiście chodziła po Srebrnym Globie. Czy faktycznie była to mistyfikacja dowiemy się już wkrótce - Chiny planują załogowy lot na Księżyc i na pewno nie omieszkają zweryfikować tej wersji wydarzeń. 

Ataki na World Trade Center

Dlaczego zniszczeniu uległy obie wieże WTC chociaż miały one przetrwać znacznie poważniejsze katastrofy? Co stało się z trzecim budynkiem WTC? Atak na wieże Światowego Centrum Handlu jest wydarzeniem symbolicznym, znamionującym początek nowego stulecia, nowego tysiąclecia i nowych wojen. Dla wielu to jednak tylko uprzednio przygotowane casus beli żądnego władzy i wojen George'a W. Busha.

UFO w Roswell

Bez względu na to czy UFO faktycznie rozbiło się nieopodal miasteczka Roswell czy też nie, zwolennicy obu wersji wydarzeń będą z pewnością podkreślać, że mamy do czynienia z oszustwem: 

albo UFO faktycznie uległo katastrofie a rząd chce to ukryć, albo to wszystko jedno wielkie kłamstwo i ktoś chce wprowadzić ludzi w błąd.

Przypominamy: Operacje fałszywej flagi

Dzisiaj chciałbym odświeżyć stary tekst napisany dwa lata temu do Encyklopedii Spisku opisujący zjawisko operacji fałszywej flagi. Ten typ działań, mający na celu wprowadzenie w błąd opinii publicznej, wydaje się być niezwykle często wykorzystywane przez ludzi i organizacje, którym zależy by ludzie myśleli dokładnie to, co oni sobie życzą.

Oto kilka ciekawych materiałów poświęconych temu zjawisku:

Zamachy w Londynie - Olimpiada zagrożona

Wielkie imprezy sportowe to ogromne widowisko, wokół którego koncentruje się uwaga mediów całego świata. Obok setek przybyłych dziennikarzy w okolicach stadionów kręcą się tysiące kibiców a dla wszystkich najważniejszy w tych dniach jest sport. Czy nie stwarza to idealnej okazji do przeprowadzenia spektakularnego zamachu terrorystycznego? 

fot.  cempey /sxc.hu

W tym roku mamy do czynienia aż z dwiema podobnymi imprezami. Dopiero co zakończyły się Mistrzostwa Europy w piłce nożnej w Polsce i Ukrainie a już wkrótce czekają na kolejne Igrzyska Olimpijskie organizowane tym razem w stolicy Wielkiej Brytanii. Jeszcze przez mistrzostwami w Polsce i Ukrainie można było natrafić na głosy, że oba kraje są szczególnie zagrożone zamachami. Mówił o tym w wywiadzie dla Gazety Wyborczej między innymi generał Adam Rapacki, były szef MSWiA. Powoływano się również na doniesienia b. oficera izraelskiego wywiadu Juvala Aviva. 

Poczucie zagrożenia wzrosło jeszcze bardziej 27 kwietnia kiedy to w Dniepropietrowsku na wschodzie Ukrainy eksplodowały bomby. Jeśli ładunki eksplodowały aż w czterech punktach miasta to czy nie jest możliwe, że do podobnych wydarzeń dojdzie również w czasie trwania Euro2012? 

Spisek i terroryzm - co stoi za zamachami we Francji?

fot. tomskydive /sxc.hu

Francuski zamachowiec nie żyje. Zginął podczas próby ucieczki ze swojego mieszkania, które od wczoraj było okrążone przez policję. Jak widać w przeciwieństwie do zamachowca z Norwegii perspektywa spędzenia najbliższych lat w więzieniu okazała się na tyle nieprzyjemna, że Mohamed Merah postanowił zaryzykować i wyskoczyć z okna.

Warto przyjrzeć się kulisom i skutkom wydarzeń jakie miały w związku z działalnością "zabójcy z Tuluzy". Na samym początku, gdy tożsamość zamachowca nie była jeszcze znana pojawiały się spekulacje, że możemy mieć do czynienia z podobną operacją jak ta, której latem zeszłego roku dokonał w Norwegii Anders Breivik. On sam utrzymywał wówczas, że chociaż działał sam, to w Europie jest więcej ludzi takich jak on i wkrótce o nich usłyszymy i chociaż media na ten temat milczały to można przypuszczać, że służby specjalne wielu europejskich państw nie pozostawiły sprawy samej sobie. 

Wkrótce jednak okazało się, że autorem zamachów we Francji jest Mohamed Merah, 23-letni obywatel francuski algierskiego pochodzenia. Merah podczas negocjacji z policją wyraził żal, że nie zabił większej liczby osób, zaś jego głównym motywem miała być chęć pomszczenia palestyńskich dzieci i odpowiedź na obecność francuskiego wojska w Afganistanie. Policja nie potwierdziła jego członkostwa w Al-Kaidzie, ale istnieją podejrzenia, że zamachowiec kontaktował się z tą organizacją, m.in. podczas wyjazdów do Afganistanu i Pakistanu.

Zbrodnie w białych rękawiczkach

W chwili gdy dzieje się coś ważnego i obserwator nie wie jeszcze, co się stało, ważną rolę odgrywa ten, kto jako pierwszy wyjaśni okoliczności i sprawi, że wyrobimy sobie na dany temat pogląd. Upowszechnioną informację bardzo trudno jest zmienić, dlatego też pierwsza oficjalna wersja wydarzeń staje się często tą obowiązującą. Działania, których celem jest wprowadzenie w błąd opinii publicznej i wywołanie wrażenia, że autorem tego działania jest ktoś zupełnie inny noszą nazwę operacji fałszywej flagi.


Mają one swoje korzenie w operacjach morskich, gdzie okręty pod fałszywą banderą zbliżały się do nieprzyjacielskiego statku, a następnie wykorzystując efekt zaskoczenia, przystępowały do ataku. Operacje fałszywej flagi stały się szczególnie popularne w XX wieku, a ich przykłady możemy znaleźć praktycznie wśród działań każdej z ówczesnych armii. Co warte podkreślenia, nikt nie wie ile tak naprawdę przeprowadzono operacji tego typu. Wiele z nich zostało bowiem ujawnionych zupełnie przypadkiem. Informacje o niektórych operacjach przedostały się do opinii publicznej dopiero po ujawnieniu odpowiednich dokumentów przez zaangażowanie tajnych służb lub w wyniku wnikliwego dziennikarskiego śledztwa.

Druga Wojna Światowa

Fall Weiss i ostrzał wioski Mainila

Polskiemu czytelnikowi znany jest przykład tak zwanego „incydentu gliwickiego” z 31 sierpnia 1939 roku, kiedy to przebrani w polskie mundury niemieccy żołnierze dokonali ataku na gliwicką radiostację. Operacja ta stanowiła pretekst dla III Rzeszy do rozpoczęcia realizacji planu Fall Weiss i była początkiem II Wojny Światowej. Niewiele później w tym samym roku podobną taktykę zastosował Związek Sowiecki, którego wojsko dokonało ostrzału rosyjskiej wioski Mainila leżącej nieopodal granicy sowiecko-fińskiej. Wydarzenie to miało miejsce 26 listopada 1939 roku i było prowokacją, która miała uzasadnić sowiecki atak na Finlandię cztery dni później i rozpoczęcie „wojny zimowej”.

Incydent mukdeński

Analogiczną taktykę stosowali Japończycy, którzy zainicjowali tak zwany „incydent mukdeński” 18 września 1931 roku. Rozbudowująca swój potencjał Japonia planowała aneksję należącej do Chin Mandżurii. Aby uzyskać pretekst do zajęcia prowincji, Japończycy dokonali wysadzenia w powietrze odcinka kolei Południowo-Mandżurskiej. Kolej ta należała do Japonii, a winnym uczyniono stacjonujący nieopodal chiński garnizon. To jego żołnierzy oskarżono o przeprowadzenie wspomnianego sabotażu.

Podpalenie Reichstagu

Inna słynna operacja przeprowadzona w tym okresie miała miejsce na terenie III Rzeszy. 27 lutego 1933 roku podpalono siedzibę niemieckiego parlamentu - Reichstagu. Chociaż do tej pory istnieje wiele teorii co do tego, kto był prawdziwym sprawcą, powszechnie przyjęło się uważać, że było to działanie członków partii nazistowskiej. Za taką wersją wydarzeń mogłoby świadczyć wydanie dekretu przez prezydenta Hindenburga już dzień później po podpaleniu, w którym to dekrecie istotnie ograniczono indywidualne prawa obywateli Republiki Weimarskiej.



Okres zimnej wojny

Operacja "Ajax"

W okresie powojennym również nie brakuje podobnych operacji. Część z nich miała na celu doprowadzenie do zmian politycznych, tak jak to miało miejsce w Iranie podczas operacji Ajax w 1953 roku. Wówczas to anglosaskie służby wywiadowcze (CIA i MI5) przeprowadziły klasyczną operację oczerniania ówczesnego premiera Mohameda Mosaddegha. Powodem rozpoczęcia działań wywiadowczych była rozpoczęta przez niego nacjonalizacja irańskich złóż naftowych i utworzenie Narodowej Irańskiej Spółki Naftowej (National Iranian Oil Company, NIOC). Brytyjczycy sprzeciwili się tej decyzji zaskarżając ustawę do Międzynarodowego Trybunału w Hadze, ale też wkrótce przystąpili do blokady irańskich portów. Brytyjczycy byli przekonani, że za polityką Mosaddegha stoją Sowieci, w związku z czym zwrócili się o pomoc do Amerykanów. Aby skompromitować premiera zorganizowano szereg ataków terrorystycznych na domy irańskich przywódców religijnych, a następnie w mediach oskarżono o nie ludzi związanych z Masaddeghem. Umiejętnie podsycana atmosfera doprowadziła ostatecznie do wybuchu zamieszek i ustąpienia premiera ze stanowiska, zaś Iran z monarchii konstytucyjnej stał się dyktaturą, w której silną ręką rządy sprawował monarcha – szach Mohammad-Reza Pahlavi.

Operacja "Northwoods"

Strategia podszywania się pod terrorystów okazała się na tyle skuteczna, że wkrótce po przejęciu władzy na Kubie przez Fidela Castro CIA opracowała plan operacji o kryptonimie Northwoods. Plan ten zakładał zorganizowanie szeregu akcji terrorystycznych, takich jak zatapianie łodzi z kubańskimi uciekinierami bądź zestrzeliwanie samolotów wojskowych i pasażerskich. Działania te miały się odbyć pod szyldem komunistycznej organizacji terrorystycznej, która miała być finansowana przez nowo utworzony rząd kubański. Plan ten nigdy nie został jednak zrealizowany ze względu na brak zgody ze strony prezydenta Johna F. Kennedy'ego.

Operacja "Gladio"

W roku 1990 w kilku krajach zachodniej Europy wybuchł skandal, gdy ujawniono, że służby wywiadowcze NATO, udając komunistyczne bojówki, od 1959 roku na całym świecie dokonywały ataków terrorystycznych. Akcje te pod wspólnym kryptonimem Gladio miały na celu zdyskredytowanie lewicowych organizacji i ciągłe podsycanie atmosfery zagrożenia komunizmem wśród obywateli. Całą sprawę ujawnił 24 października 1990 roku ówczesny premier Włoch Giulio Andreotti, który wskazał szereg dokumentów dotyczących organizacji. Według nich do Gladio oprócz włoskich organizacji należały tez te ze Stanów Zjednoczonych, Francji, Belgii oraz Grecji, wskazywał też na jej powiązania z neofaszystami. W przypadku Włoch wielki skandal wybuchł szczególnie po tym, gdy dowiedziano się, że to właśnie ta organizacja, a nie Czerwone Brygady, stała między innymi za zamachami w Piazza Fontana w 1969 roku, gdzie zginęło 17 osób, a 88 zostało rannych. Dokumenty, a później również wyniki śledztwa prowadzonego przez specjalną komisję w 2000 roku wykazały, że „te masakry, te bomby, te akcje militarne były zorganizowane, inicjowane bądź wspierane przez ludzi wewnątrz włoskich instytucji państwowych i, jak odkryto niedawno, ludzi powiązanych ze strukturami amerykańskiego wywiadu”.

Libijski trop? Zamach w Lockerbie

Tematem, o którym przypomniano sobie całkiem niedawno, był zamach w Lockerbie 21 grudnia 1988 roku, kiedy to w wyniku wybuchu bomby znajdującej się na pokładzie samolotu lotu 103 amerykańskich linii Pan Am zginęli wszyscy pasażerowie i członkowie załogi. Kolejne osoby zginęły w wyniku upadku wraku samolotu na szkockie miasteczko Lockerbie. W wyniku przeprowadzonego śledztwa, o zorganizowanie ataku oskarżono libijskie służby specjalne, co zaowocowało sankcjami nałożonymi na to państwo aż do ich zniesienia w 2003 roku. Stało się to dopiero po tym jak Muammar Kaddafi zgodził się wypłacić wysokie odszkodowania ofiarom zamachów, a także dopuścić zachodnie koncerny do eksploatacji tamtejszych złóż ropy naftowej. Wcześniej jednak sąd w dwóch instancjach orzekł o winie libijskiego rządu. Syn libijskiego przywódcy, Said al-Kaddafi powiedział w 2008 roku w wywiadzie dla programu BBC Two The Conspiracy Files: Lockerbie, że jego kraj wziął na siebie odpowiedzialność za ataki jedynie po to, by doprowadzić do zniesienia bolesnych sankcji. Co warto zaznaczyć, część rodzin ofiar zrezygnowała z odszkodowań, gdyż uważali oni, że władze libijskie są niewinne. Faktycznie Libia nigdy formalnie nie przyznała się do winy za zamachy w Lockerbie.

Kwestie związane ze śledztwem budzą wiele wątpliwości. Dziennikarze Paul Foot i John Ashton opublikowali w brytyjskim „The Guardian” listę alternatywnych wyjaśnień dotyczących zamachów. Inny dziennikarz, Gideon Levy kręcąc film dokumentalny Lockerbie Revisited przeprowadził szereg wywiadów z urzędnikami prowadzącymi śledztwo. Z wypowiedzi pracowników wynikało jednoznacznie, że przeprowadzono je niedbale bez uwzględnienia części istotnych dowodów.

Chociaż od czasu zamachów minęło prawie 23 lata temat wciąż budzi kontrowersje. O fakcie wydania przez Muammara Kaddafiego osobistych rozkazów poinformował Mustafa Mohamed Abud Al Jeleil, były libijski minister sprawiedliwości. Uczynił to niedawno, 22 lutego 2011 roku, a więc w momencie gdy w Libii wybuchły zamieszki, niedługo przed rozpoczęciem operacji „Odyssey Dawn”.

Muammar Kaddafi, który jeszcze w latach 80-tych był zatwardziałym przeciwnikiem USA i Zachodu jako takiego, nie raz wchodzący z USA w potyczki zbrojne, w wyniku oskarżeń o przeprowadzenie ataków bombowych na lot Pan Am 103 musiał radykalnie zmienić swoją strategię. Po przegranym procesie i wieloletnim embargo został „spacyfikowany”, ostatecznie też musiał otworzyć libijski rynek dla zachodnich koncernów. Kto w rzeczywistości odniósł korzyści? Nietrudno to zauważyć.

Przykręcanie śruby

Zastanawiające są realne skutki zamachów, które przeprowadzono w przeciągu ostatnich kilkunastu lat w USA i w Europie. Wszystkie one mają jeden wspólny mianownik, prowadziły do coraz silniejszej kontroli państwa nad obywatelami. Może dla polskiego czytelnika podobne działania wydawać się będą nieszczególnie poważnymi, ale w krajach Zachodu zmiany te oznaczały poważne ograniczenie wolności.

Oklahoma City

Pierwszym wydarzeniem, które stało się brzemienne w skutkach, szczególnie dla funkcjonujących do tej pory bez żadnych problemów amerykańskich organizacji paramilitarnych, był zamach dokonany na budynki federalne w Oklahoma City w 1995 roku. Według oficjalnej wersji ataku głównym sprawcą był niejaki Timothy McVeigh, były żołnierz, weteran wojny w Zatoce Perskiej. Miał on wjechać wypełnioną azotanem (V) amonu i ropą naftową ciężarówką prosto w budynek, doprowadzając do zawalenia się sporej jego części oraz śmierci wielu znajdujących się w nim osób. Według krytyków oficjalnej wersji wydarzeń ilość ładunków jakiej użył zamachowiec, nie była w stanie dokonać takich zniszczeń. Co więcej, w sieci są dostępne nagrania wideo, w których zobaczyć można moment wybuchu, zanim ciężarówka wjechała w budynek. McVeigh został skazany na karę śmierci, a egzekucję wykonano 11 czerwca 2001 roku, równo na 3 miesiące przez kolejnymi atakami, które jak się okazało, stały się najsłynniejszymi zamachami w historii.

World Trade Center

Oczywiście mam na myśli ataki terrorystyczne z 11 września 2001 kiedy to porwane przez terrorystów samoloty uderzyły w dwie wieże World Trade Center oraz poważnie zniszczyły Pentagon. Wkrótce po zamachach orzeczono, że stoi za nimi Al-Kaida, międzynarodowa siatka muzułmańskich radykałów dowodzona przez byłego (?) agenta CIA Osamę Bin Ladena. Warto podkreślić, że komisja prowadząca śledztwo w sprawie 11 września spotkała się z szeroką krytyką ze strony różnych środowisk. Wskazywano na powiązania członków komisji z administracją Busha oraz na jej kontakty z prezydentem i Kongresem, co miało wpływać na jej niezależność. Nie jest to jedyna kontrowersja związana z zamachami. Krytycy oficjalnej wersji wydarzeń wskazują na powiązania zamachowców nie tylko z CIA, ale też służbami Izraela, do tego wiele wątpliwości budzi sposób zawalenia się obu budynków WTC oraz WTC7.

Zamachy z 11 września stały się bezpośrednią przyczyną uchwalenia Patriot Act, dokumentu, który miał początkowo funkcjonować przez zaledwie kilka lat, niedawno jednak w ostatniej chwili jego działanie zostało przedłużone przez prezydenta Baracka Obamę. W wyniku uchwalenia Patriot Act amerykańskie służby uzyskały szereg istotnych uprawnień, wśród których była możliwość podsłuchiwania i kontroli poczty amerykańskich obywateli bez ich zgody, a także możliwość aresztowania i uwięzienia bez prawomocnego wyroku sądowego osób nie będących obywatelami USA. To poważne naruszenie swobód nie tylko w Ameryce, ale też poza jej granicami, jak również uzyskanie legitymacji ONZ na rozpoczęcie "interwencji" w Afganistanie sprawiają, że ataki z 11 września przyniosły szereg wymiernych korzyści amerykańskiemu syndykatowi zbrojeniowemu powiązanemu z rodziną Bushów.

Przytoczone zdarzenia to wierzchołek góry lodowej, obszernego tematu jakim są operacje fałszywej flagi. Tylko niewielka ich część została ujawniona, a informacje o nich przedostały się do wiadomości opinii publicznej. Na ujawnienie pozostałych przyjdzie nam czekać jeszcze przez wiele długich lat, o ile w ogóle kiedykolwiek poznamy skrzętnie ukrywaną przez służby wywiadowcze prawdę. Wszak na przyznanie się Rosjan do mordu w Katyniu czekaliśmy ponad pół wieku.

Operacja fałszywej flagi

źródło: politicaloutcast

Operacja fałszywej flagi (ang. false flag operation; flase flag; Black Flag) zwana też działaniem fałszywej flagi to tajna operacja prowadzona przez rząd, korporacje lub inne organizacje, mająca na celu wprowadzenie w błąd opinii publicznej poprzez stworzenie wrażenia, że dane działanie zostało dokonane przez innego sprawcę. Nazwa wywodzi się z militarnej koncepcji false colors, czyli operacji wykonanej w obcych (narodowych) barwach. Operacje fałszywej flagi nie są ograniczone do działań wojennych, ale mogą występować również w czasie pokoju. 

Przykłady operacji fałszywej flagi:

Incydent mukdeński (inaczej: incydent mandżurski; incydent 18 września) – 18 września 1931 japońska armia wysadziła w powietrze odcinek należącej do Japonii Kolei Południowomandżurskiej. Odcinek ten nie miał wielkiego znaczenia strategicznego, jednak w pobliżu stacjonował garnizon chińskiej armii rządowej, który został oskarżony o przeprowadzenie ataku. Był to pretekst do aneksji Mandżurii. 

Incydent Gliwicki – będący częścią operacji Himmler, 31 sierpnia 1939 roku przebrani w polskie mundury niemieccy żołnierze dokonali na radiostację znajdującą się w Gliwicach. Dzięki temu niemieckim narodowym socjalistom udało się zmobilizować opinię publiczną do rozpoczęcia wojny i zaatakowania Polski. 

Atak na wioskę Mainila – 26 listopada 1939 roku Związek Radziecki ostrzelał rosyjską wioskę Mainila znajdującą się w pobliżu fińskiej granicy. Był to pretekst do zaatakowania Finlandii cztery dni później. 

Operacja Ajax (w Iranie zwany przewrotem 28 mordada 1332) –akcja przeprowadzona w 1953 roku przeciwko demokratycznie wybranemu premierowi Iranu Mohamedowi Mosaddegh'owi. Przywódca kraju dążył do zmiany warunków umowy na wydobycie ropy naftowej przez koncern BP, który przynosił straty krajowej gospodarce. Operacja polegała na popularyzowaniu w mediach fałszywej informacji jakoby ataki na domy przywódców religijnych, za którymi w rzeczywistości stały MI5 i CIA, były sprawką osób związanych z premierem. Następnie sprowokowano zamieszki, które doprowadziły do śmierci kilkuset osób i ustąpienia premiera. 

Operacja Northwoods – zaplanowana w 1962, lecz nigdy nie zrealizowana operacja CIA mająca na celu przeprowadzenie szeregu ataków terrorystycznych, takich jak porwanie lub zestrzelenie cywilnych bądź wojskowych samolotów, zatopienie amerykańskiego okrętu w pobliżu Kuby, spalenie plonów, zatopienie łodzi z kubańskimi uciekinierami, w końcu zniszczeń w infrastrukturze wojskowej przeprowadzonych rzekomo przez kubańskie lotnictwo. Operacje te miały na celu obwinienie władz na Kubie o wspieranie terroryzmu i sprowokowanie ataku na wyspę w celu obalenia komunistycznego rządu. Operacja nie doszła do skutku, gdyż została odrzucona przez prezydenta Johna Fitzgeralda Kennedy'ego. 

Projekt Gladio (ang. operation Gladio, wł. Organizzazione Gladio) – nieoficjalna nazwa operacji finansowanych przez CIA a mających na celu podtrzymywanie antykomunistycznych nastrojów i obaw przez Układem Warszawskim na terenie Europy Zachodniej. Przeprowadzano je od 1959 roku. Operacje polegały na prowokacjach dokonywanych przez tajny sił NATO poprzebieranych za terrorystów, którzy dokonywali prowokacji i zamachów bombowych praktycznie na całym świecie. 

Dokument BBC na temat Projektu Gladio:

Powyższe operacje fałszywej flagi zostały udokumentowane po ujawnieniu dotyczących ich dokumentów. Istnieje wiele współczesnych wydarzeń, do których istnieją podejrzenia, że są również działaniami tej kategorii. Zostaną one opisane wkrótce. 

Na podstawie: 

http://pl.wikipedia.org/wiki/False_flag

http://en.wikipedia.org/wiki/False_flag

http://www.obnie.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1888:falszywa-flaga&catid=96:sluzby&Itemid=27

http://www.iluminaci.pl/iluminaci/opercje-tajnych-organizacji-pod-faszywa-flaga

http://www.truthmove.org/content/false-flag-operations/